Die versteekte wonder in Johannes 6 begin met die kragtige bewoording in ver 4 wat sê: “En die pasga, die fees van die Jode, was naby.” Dit klink na ‘n eenvoudige tydsaanduiding, maar in die Evangelie van Johannes is daar geen toevallige besonderhede nie. Die vermelding van die Pasga neem die leser terug na Egipte, na die nag toe die bloed van die lam aan die deurposte gestryk is, na die uittog uit slawerny en na die manna wat God elke môre in die woestyn gegee het. Johannes wil hê ons moet verstaan dat die wonderwerk wat nou volg, nie op sigself staan nie. Dit is die vervulling van ‘n verhaal wat God lank tevore begin skryf het. Wat eens in skaduwees gewys is, staan nou lewend voor die mense.

Toe Jesus die groot skare in Johannes 6:5-6 sien aankom, vra Hy vir Filippus: “Waarvandaan sal ons brood koop, dat hierdie mense kan eet?” En onmiddellik voeg Johannes egter by: “Maar Hy het dit gesê om hom op die proef te stel, want Hy self het geweet wat Hy sou doen.” Die Here vra nie omdat Hy onseker is nie. Hy vra omdat Hy die hart openbaar. Filippus begin bereken. Tweehonderd pennings se brood sal nie genoeg wees nie. Sy oë rus op die grootte van die behoefte. Jesus se oë rus op die almag van sy Vader. So lei God dikwels sy kinders. Hy bring hulle by plekke waar hulle eie vermoëns ophou, sodat hulle kan ontdek dat geloof nie gebou word op wat die mens kan doen nie, maar op wat God reeds besluit het om te doen.

Andreas vind ‘n seuntjie met vyf garsbrode en twee vissies in Johannes 6:9, maar voeg by: “Maar wat is dit vir so baie mense?” Dit is die taal van elke mens wat na sy eie middele kyk. Garsbrood was die brood van eenvoudige mense. Dit was nie die brood van rykes nie. Tog neem Jesus juis hierdie geringe gawe in sy hande. Dwarsdeur die Skrif werk God so. Hy kies nie wat indrukwekkend is nie. Hy kies wat gering is, sodat sy heerlikheid duideliker kan skyn. Die wonder lê nooit in die grootte van dit wat aan Hom gegee word nie. Die wonder lê in die hande waarin dit geplaas word.

Jesus laat die mense sit, neem die brode, dank die Vader en deel dit uit. Johannes sê eenvoudig dat almal geëet het soveel hulle wou hê. Dit is die hart van God. Hy gee nie spaarsamig nie. Hy deel nie net genoeg uit om die ergste honger te stil nie. By Hom is daar oorvloed. Nadat almal versadig is in Johannes 6:12, sê Jesus: “Maak die stukke bymekaar wat oorgebly het, sodat niks verlore gaan nie.” Toe tel die dissipels twaalf mandjies vol op. Die God wat oorvloed gee, mors nie met sy gawes nie. En die twaalf mandjies herinner dat sy voorsiening voldoende is vir die hele volk van God.

Die skare sien die wonderwerk in Johannes 6:14 en sê: “Hy is waarlik die profeet wat in die wêreld sou kom.” Hulle dink aan Moses toe hy brood in die woestyn ontvang het, so gee Jesus nou brood aan die volk. Maar hulle verstaan nog nie dat Jesus groter as Moses is nie. Moses het nooit die manna gegee nie; hy was net die middelaar waardeur God gewerk het. Daarom het Jesus later in Johannes 6:32 vir hulle gesê: “Dit is nie Moses wat julle die brood uit die hemel gegee het nie, maar my Vader gee julle die ware brood uit die hemel.” Die manna was nie die bestemming nie. Dit was die heenwysing.

Toe die mense Jesus koning wou maak, toe onttrek Hy Homself, om alleen op die berg te wees. Hulle verlang na ‘n koning wat hulle brood sal gee, hulle vyande sal oorwin en hulle lewens makliker sal maak. Hulle wil ‘n Messias hê wat hulle omstandighede verander, maar nie noodwendig hulle harte nie. Jesus weier daardie kroon, omdat Hy gekom het vir ‘n veel groter werk. Hy sou nie deur ‘n skare gekroon word nie, maar deur sy Vader verhoog word nadat Hy die kruis gedra het. Die weg na sy koningskap loop nie deur menslike bewondering nie, maar deur selfopofferende liefde.

Daardie aand vaar die dissipels oor die see. ‘n Sterk wind steek op en die see word onstuimig. Met eens sien hulle Jesus op die see loop. In die Ou Testament is die see dikwels ‘n beeld van chaos en magte wat die mens nie kan beheer nie. Tog kom Jesus rustig oor die golwe na hulle aangeloop in Johannes 6:20 en sê: “Dit is Ek; moenie vrees nie.” Die Een wat brood uitdeel, is ook die Here van die skepping. Vir Hom is die storm geen bedreiging nie. Hy bring vrede, nie omdat die golwe stil is nie, maar omdat Hy groter is as die golwe.

Die volgende dag soek die skare Jesus weer. Hulle vaar selfs oor die see om Hom te vind. Op die oog af lyk dit na ywerige geloof. Tog kyk Jesus verder as hulle voetstappe; Hy kyk na hul harte. Daarom sê Hy in Johannes 6:26: “Voorwaar, voorwaar Ek sê vir julle, julle soek My, nie omdat julle tekens gesien het nie, maar omdat julle van die brode geëet en versadig geword het.” Hulle het die wonderwerk geniet, maar nie begryp waarna die wonderwerk gewys het nie. Hulle het die Broodgewer gesoek omdat Hy brood gegee het. Hulle het nog nie ontdek dat Hy self die Brood was nie.

Hierdie woorde dwing elke mens om homself te ondersoek. Waarom soek ons die Here? Omdat ons Hom liefhet, of omdat ons iets uit sy hand begeer? Dit is moontlik om met erns te bid, getrou die Skrif te lees en selfs ywerig in die diens van die Here te staan, terwyl ons diepste verlange steeds by sy gawes vassteek. Die Here spreek hierdie woorde nie uit om mense weg te wys nie. Hy ontbloot hulle harte, omdat Hy hulle nader aan Homself wil bring. God is nooit tevrede daarmee dat ons net sy seëninge ontvang nie. Sy doel is dat ons Hom sal ken.

Daarom sê Jesus in Johannes 6:27: “Werk nie vir die spys wat vergaan nie, maar vir die spys wat bly tot in die ewige lewe, wat die Seun van die mens julle sal gee.” Die Here veroordeel nie eerlike arbeid nie. Hy wys eerder hoe maklik die mens sy hele lewe bestee aan dit wat tydelik is. Ons werk vir brood wat weer honger laat word. Ons jaag dinge na wat uiteindelik sal vergaan. Intussen vergeet ons dat daar net Een is wat die lewe kan gee wat nooit eindig nie.

In Johannes 6:28 antwoord die mense Hom: “Wat moet ons doen, dat ons die werke van God kan verrig?” Dit is die natuurlike reaksie van die menslike hart. Ons wil iets bydra. Ons wil graag weet watter werk God van ons verwag. Maar Jesus antwoord in vers 29: “Dit is die werk van God, dat julle in Hom glo wat Hy gestuur het.” Die Vader wys nie eers na ‘n lys van werke nie. Hy verwys na sy Seun. Geloof is nie ‘n verdienste waarmee ons God se guns koop nie. Dit is die oop hand van ‘n bedelaar wat ontvang wat hy nooit self kon verdien nie.

Nogtans vra die skare in Johannes 6:30: “Watter teken doen U dan, dat ons kan sien en U glo?” Dit is byna ondenkbaar. Skaars vier-en-twintig uur tevore het hulle uit sy hand geëet totdat almal versadig was. Tog vra hulle vir nog ‘n teken, en voeg in vers 31 by: “Ons vaders het die manna in die woestyn geëet.” Hulle dink steeds terug aan Moses. Hulle verstaan nog nie dat elke stukkie manna wat in die woestyn geval het, vooruit gewys het na Christus nie.

Jesus antwoord hulle in vers 32 met die woorde: “Dit is nie Moses wat julle die brood uit die hemel gegee het nie, maar my Vader gee julle die ware brood uit die hemel.” Daarmee skuif Hy hulle oë van Moses na die Vader. Selfs in die woestyn was dit God wat voorsien het. Moses was slegs die dienaar. Die manna kon die liggaam vir ‘n dag voed, maar dit kon nooit die sonde wegneem of die hart verander nie. Daarom het Jesus gesê: “Want die brood van God is Hy wat uit die hemel neerdaal en aan die wêreld die lewe gee.”

Toe die mense sê: “Here, gee ons altyd hierdie brood”, antwoord Jesus met woorde wat deur die eeue steeds hoop aan verlore mense gee: “Ek is die brood van die lewe; wie na My toe kom, sal nooit honger kry nie; en wie in My glo, sal nooit dors kry nie.” Jesus sê nie dat Hy die pad na die brood wys of dat Hy brood uitdeel nie. Hy verklaar dat Hy self die Brood is. Alles wat die mens nodig het om met God versoen te word, word in Hom gevind. Buite Christus bly die hart honger, al is die hande vol.

Dan lig Jesus die sluier nog verder op en openbaar iets van die Vader se ewige liefde. Hy sê in Johannes 6:37: “Al wat die Vader My gee, sal na My toe kom; en Ek sal hom wat na My toe kom, nooit uitwerp nie.” Dit is een van die sagste beloftes in die hele Skrif. Niemand wat na Christus kom, sal ooit hoor dat daar vir hom geen plek is nie. Die Seun ontvang elkeen wat die Vader na Hom toe bring. Nie een word afgekeur omdat sy sonde te groot is of sy verlede te donker is nie. Die Vader stuur sondaars na sy Seun, nie om hulle te veroordeel nie, maar om hulle te red.

Jesus voeg in Johannes 6:44 by: “Niemand kan na My toe kom as die Vader wat My gestuur het, hom nie trek nie.” Hierdie woorde neem alle roem uit die mens se hand. Niemand kan sê dat hy homself gered het nie. Selfs die eerste verlange na Christus is reeds die werk van God se genade. Die Vader wek die honger voordat Hy die Brood gee. Hy trek die hart voordat die voete na Christus beweeg. Daarom behoort die eer van begin tot einde aan Hom alleen.

Toe Jesus verder spreek oor die eet van sy vlees en die drink van sy bloed, het baie van sy dissipels aanstoot geneem. Hulle het sy woorde letterlik verstaan en kon nie verder luister nie. Hulle het nie besef dat Hy vooruit wys na die offer wat Hy aan die kruis sou bring nie. Soos brood geëet moet word om lewe te onderhou, so moet Christus deur die geloof ontvang word. Dit is nie genoeg om Hom te bewonder of sy lering te waardeer nie. Hy moet die Verlosser van ons lewe word.

Johannes skryf toe hierdie droewige woorde in Johannes 6:66: “Hieroor het baie van sy dissipels teruggegaan en nie meer saam met Hom gewandel nie.” Hulle het gebly solank daar brood was. Hulle het weggegaan toe die Here Homself aangebied het. Die hart van die mens het sedertdien min verander. Baie begeer God se gawes. Minder begeer God self.

Toe draai Jesus na die twaalf in vers 67 en vra: “Wil julle nie ook weggaan nie?” Petrus antwoord namens almal wat werklik die Here leer ken het: “Here, na wie toe sal ons gaan? U het die woorde van die ewige lewe.” Hy sê nie dat hy alles verstaan nie. Hy weet net dat daar buite Christus geen lewe is nie. Dit is die eenvoud van ware geloof. Nie dat elke vraag opgelos is nie, maar dat die hart oortuig is dat Jesus genoeg is.

Die hoofstuk eindig met die vermelding van Judas. Selfs onder die twaalf was daar een wat naby Jesus geleef het sonder om Hom ooit werklik te ken. Dit is ‘n ernstige waarskuwing. ‘n Mens kan baie van Christus weet en tog nooit aan Hom behoort nie. Godsdiens kan die hart besig hou, maar net Christus kan die hart nuut maak.

Johannes 6 laat ons uiteindelik met een vraag: Soek ons die Here omdat Hy iets vir ons kan gee, of omdat Hy Homself aan ons gegee het? Die Vader het nie brood uit die hemel gestuur soos in die dae van Moses nie. Hy het sy eniggebore Seun gestuur. Daarom is die grootste wonderwerk in hierdie hoofstuk nie dat vyfduisend mense versadig is nie. Dit is dat die Seun van God Homself gee aan mense wat Hom aanvanklik net vir sy gawes gesoek het. Dít is die Vader se hart. En elkeen wat na hierdie Brood van die Lewe kom, sal ontdek dat daar by Christus ‘n volheid van genade is wat geen honger hart ooit kan uitput nie.

Share the devotional with someone.