Wanneer ons die Evangelies lees, is dit maklik om die aandag te vestig op die wonderwerke. Ons sien die genesing, die bevryding of die menigte wat versadig word, en die verhaal eindig vir ons by die uitkoms. Markus vertel egter dikwels meer as net wat Jesus gedoen het. Hy wys ook hoe mense na Christus gekom het en wat hulle van Hom verstaan het. Dit is juis in Markus 7:24–30 waar die fokus nie net op ‘n dogter wat bevry word val nie, maar op ‘n moeder wat iets van die omvang van Christus se genade begryp.
Markus begin die gedeelte op ‘n merkwaardige manier. “En nadat Hy in ‘n huis gegaan het, wou Hy nie hê dat iemand dit moes weet nie; maar Hy kon nie verborge bly nie.” Dit is ‘n kort opmerking, maar dit berei die leser voor vir alles wat volg. Jesus het Hom na die gebied van Tirus teruggetrek. Hy het nie die skares opgesoek nie, en tog kon Hy nie verborge bly nie. Dit sê iets van sy Persoon. Waar Christus is, word Hy gevind deur dié wat Hom nodig het. Nie omdat mense altyd weet waar om te soek nie, maar omdat nood sy pad na Hom toe vind.
Die vrou wat na Hom toe kom, was nie ‘n Jodin nie. Markus beskryf haar as “‘n Griek, ‘n Siro-Feniciese van geboorte.” Vir die eerste lesers was dit belangrike inligting. Sy het buite die verbondsvolk gestaan. Sy kon haar nie beroep op die beloftes wat aan Israel gegee is nie. As sy voor Jesus neerval, doen sy dit nie omdat sy meen sy het ‘n reg op sy hulp nie. Sy kom met die eenvoudige oortuiging dat Hy alleen haar dogter kan help. Haar nood het haar geleer wat baie mense nooit leer nie: wanneer alle ander moontlikhede uitgeput is, is Christus nog nie uitgeput nie.
Dan volg die antwoord van Jesus wat soveel lesers laat huiwer. “Laat eers die kinders versadig word, want dit is nie mooi om die brood van die kinders te neem en dit vir die hondjies te gooi nie.” Hierdie woorde klink hard as hulle los van die res van die gedeelte gelees word. Tog is dit opvallend dat Jesus haar nie wegstuur nie. Hy sê nie dat sy nooit deel sal hê aan sy genade nie. Hy gebruik die woord “eers”. Daarmee wys Hy op die orde van God se heilsplan. Die evangelie kom eers na Israel, maar dit beteken nie dat die nasies uitgesluit bly nie. Markus skryf sy Evangelie juis vir lesers wat later sou sien hoe die evangelie ook onder die heidene verkondig word.
Die vrou hoor meer in Jesus se antwoord as wat baie van ons hoor. Sy hoor nie net die beperking nie; sy hoor ook die moontlikheid. Daarom antwoord sy: “Ja, Here; want die hondjies eet ook onder die tafel van die kinders se krummels.” Sy weerspreek Hom nie. Sy probeer ook nie haar plek verander nie. Sy aanvaar die beeld wat Jesus gebruik, maar sy wys op iets wat daarin opgesluit lê. Selfs in ‘n huis waar die kinders eerste gevoed word, is daar genoeg dat die hondjies ook kan eet. Sy vra nie dat die kinders se brood van hulle weggeneem moet word nie. Sy vra net of daar in sy oorvloed ook vir haar iets is.
Dit is hier waar haar geloof sigbaar word. Sy vertrou nie op haar afkoms, haar waardigheid of haar volharding nie. Haar hoop rus geheel en al op die Persoon na wie sy gekom het. Sy verstaan dat Christus se genade nie skaars is nie. Sy redeneer nie vanuit haar eie verdienste nie, maar vanuit sy oorvloed. As Hy werklik is wie sy glo Hy is, dan is selfs die krummels van sy tafel voldoende vir haar nood.
Hierdie gedagte staan nie op sigself in die Evangelie van Markus nie. Reeds vroeër het Jesus vyfduisend mense met vyf brode gevoed, en daar is twaalf mandjies vol stukke opgetel. Kort daarna voed Hy vierduisend mense, en weer bly daar mandjies vol oor. Markus wys doelbewus op die oorvloed waarmee Christus gee. Wanneer die Siro-Feniciese vrou dus van krummels praat, spreek sy sonder dat sy dit weet ‘n waarheid uit wat die Evangelie reeds gevestig het. By Christus is daar altyd meer as genoeg. Sy genade word nie minder omdat Hy dit aan nog iemand bewys nie.
Jesus antwoord haar: “Ter wille van hierdie woord van jou, gaan heen; die duiwel het uit jou dogter uitgegaan.” Opvallend is wat Markus nie beskryf nie. Jesus gaan nie saam met die vrou huis toe nie. Hy lê nie sy hande op die kind nie. Hy spreek ook nie die onreine gees in haar teenwoordigheid aan nie. Hy sê eenvoudig dat dit reeds gebeur het. Wanneer die vrou by haar huis kom, vind sy haar dogter op die bed, en die duiwel het uitgegaan. Die afstand tussen Tirus en haar huis het geen beperking op Christus se gesag geplaas nie. Sy woord is voldoende, ook wanneer sy teenwoordigheid nie met die oog waargeneem word nie.
Hierdie gedeelte leer ons daarom meer as dat Jesus ‘n wonderwerk gedoen het. Dit wys hoe geloof na Christus kyk. Geloof begin nie deur te bereken hoeveel aanspraak ek op God het nie. Dit begin wanneer ek ontdek dat alles waarop ek hoop, in Christus self gevind word. Die Siro-Feniciese vrou het nie gekom met die taal van verdienste nie. Sy het gekom omdat sy geglo het dat sy genade groter is as haar behoefte.
Dit is moontlik dat dit die deel van die verhaal is wat die maklikste ongemerk verbygaan. Ons let op die genesing, maar Markus vestig ons aandag op die gesprek wat dit voorafgaan. Die wonderwerk bevestig wat die vrou reeds geglo het. Sy het verstaan dat daar by Christus geen gebrek is nie. Daarom was sy oortuig dat selfs ‘n krummel uit sy hand genoeg sou wees. Sy het nie die grootte van haar geloof voorgehou nie; sy het die grootheid van die Een in wie sy geglo het, raakgesien. En dit is juis daardie geloof wat die Here openbaar en eer.
Share the devotional with someone.
