Waar Lukas ‘n maaltyd in Lukas 7 beskryf, trek twee mense onmiddellik ons aandag. Die een is Simon, die Fariseër wat Jesus genooi het. Die ander is die vrou wat as ‘n sondares in die stad bekend was. Tog laat Jesus nie toe dat die gesprek by een van hulle vassteek nie. Hy lei Simon na ‘n veel dieper vraag: Waarom het twee mense wat voor dieselfde Verlosser staan, Hom so verskillend lief?

Nadat Simon die vrou in sy hart veroordeel het, vertel Jesus die gelykenis van twee skuldenaars. Die een skuld vyfhonderd pennings en die ander vyftig. Albei is onvermoënd om te betaal, en albei se skuld word deur die skuldeiser kwytgeskeld. Dan vra Jesus in vers 42: “Sê dan, wie van hulle sal hom die meeste liefhê?” In vers 43 antwoord Simon: “Ek oordeel dat dit hy is aan wie hy die meeste geskenk het.” Hy gee die regte antwoord, maar besef nog nie dat die gelykenis ook oor hom gaan nie.

Die punt van die gelykenis is nie dat sommige mense net ‘n klein skuld voor God het nie. Albei skuldenaars is bankrot. Nie een van hulle kan betaal nie. Die verskil lê nie in die grootte van hulle vermoë nie, maar in die besef van wat aan hulle geskenk is. Daarom kom Jesus in vers 47 by die kern van die saak wanneer Hy sê: “Aan wie min vergewe word, dié het min lief.”

Hierdie woorde is ontstellend, want Jesus sê nie dat sommige mense werklik min vergifnis nodig het nie. Hy openbaar waarom Simon se liefde vir Hom so gering is. Simon meen sy skuld is klein. Daarom dink hy ook dat hy min vergifnis nodig het. Waar die behoefte aan vergifnis gering word, word liefde vir Christus noodwendig ook gering.

Dit verklaar waarom Simon die vrou nie kan verstaan nie. Hy beoordeel haar volgens haar verlede, maar homself volgens sy eie vroomheid. Teenoor haar lyk sy lewe ordelik en eerbaar. Hy sien haar sonde duidelik raak, maar nie sy eie nood nie.

Jesus antwoord hom nie met ‘n regstreekse beskuldiging nie. In verse 44 tot 46 herinner Hy Simon eenvoudig aan wat by sy eie huis gebeur het: “Water vir my voete het jy nie gegee nie,” terwyl die vrou sy voete met haar trane natgemaak het. “Jy het My geen kus gegee nie,” maar sy het nie opgehou om sy voete te kus vandat Hy ingekom het nie. “Met olie het jy my hoof nie gesalf nie,” maar sy het sy voete met salf gesalf.

Hierdie vergelyking gaan oor veel meer as die gebruiklike pligte van ‘n gasheer. Jesus wys twee harte langs mekaar. Simon ontvang Hom hoflik, maar sonder besondere liefde. Die vrou kom met niks anders as haar skuld nie, en juis daarom is haar liefde so oorvloedig. Sy probeer nie haar verlede versag of haarself verdedig nie. Sy weet dat sy niks het om aan God te bied nie.

Dit is juis hier waar die verhaal elke leser ondersoek. Die vraag is nie of ons lewe meer soos Simon s’n of meer soos dié van die vrou lyk nie. Die vraag is of ons besef hoeveel vergifnis ons self nodig het. ‘n Mens wat meen sy sonde is gering, sal Christus maklik bewonder, Hom respekteer en selfs godsdienstig dien, maar sy liefde sal vlak bly omdat sy behoefte aan die Verlosser klein geword het.

Die vrou leer ons nie dat groot sondes groot liefde voortbring nie. Jesus prys nie haar sondige lewe nie; Hy vergewe dit. Haar liefde is die vrug van genade wat ontvang is. Sy het baie lief omdat sy weet hoeveel aan haar geskenk is.

Daarom eindig die verhaal nie by haar trane of haar salf nie. In vers 48 sê Jesus eenvoudig: “Jou sondes is vergewe.” En in vers 50 voeg Hy by: “Jou geloof het jou gered; gaan in vrede.” Haar vrede rus nie op die opregtheid van haar berou of die diepte van haar liefde nie. Dit rus op die vergifnis wat Christus alleen kan skenk.

Die liefde waarvan Jesus praat, ontstaan dus nie waar mense hulle eie goedheid raaksien nie. Dit ontstaan waar sondaars ontdek dat hulle, soos die skuldenaars in die gelykenis, niks het om te betaal nie. Eers wanneer ‘n mens verstaan hoe groot die gawe van vergifnis is, begin jy die Gewer daarvan waarlik liefhê.

Share the devotional with someone.