Lukas 24:51 sê:
“En terwyl Hy hulle seën, het Hy van hulle geskei en is in die hemel opgeneem.”

Op daardie oomblik was daar stilte op daardie berg. Nie die soort stilte wat leeg gevoel het nie, maar die soort wat swaar gehang het van Sy heilige teenwoordigheid. Die dissipels het daar gestaan met oë wat nog probeer vashou het aan die laaste gesig van Jesus. Die hande wat melaatses aangeraak het, die stem wat storms stilgemaak het, die oë wat deur mense se skaamte en sonde gekyk het sonder om weg te draai — daardie Jesus het voor hulle opgevaar.

En tog was dit nie ’n afskeid van verlies nie.

Die wêreld verstaan afskeid as afstand, want as iemand weggaan, word daardie ruimte kouer. Maar met Christus was die hemelvaart nie die einde van Sy nabyheid nie; dit was die begin van ’n dieper teenwoordigheid. Hy het nie opgevaar om die aarde te vergeet nie. Hy het opgevaar as die Lam wat geslag is, as die Koning wat oorwin het, as die Hoëpriester wat vir altyd leef om in te tree vir Sy kinders.

Die vertroosting lê in Psalm 110:1 wat sê:
“Die Here het tot my Here gespreek: Sit aan my regterhand, totdat Ek u vyande maak ‘n voetbank vir u voete.”

Die hemel het Hom ontvang, maar Sy hart het by mense gebly.

Dit is die wonder van die evangelie: Jesus het nie aarde toe gekom uit plig alleen nie. Hy het gekom omdat die hart van God brand van liefde vir verlore mense. Van die begin af was die Vader nie koud of ver nie. Inteendeel, die kruis was nie die Seun wat die Vader probeer sag maak nie; die kruis was die Vader se liefde wat sigbaar geword het in Sy Seun.

Toe Jesus opgevaar het, het Hy die merke van die kruis saamgeneem hemel toe. Die wonde het nie verdwyn nie, en die littekens spreek nog steeds van God se genade. In die troonsaal van God staan daar nie ’n veraf heerser wat onbewoë kyk na die pyn van die wêreld nie. Daar sit Een wat gehuil het by ’n graf, wat moeg geword het langs ’n put, Een wat verwerp is deur mense wat Hy liefgehad het, en Een wat die wêreld se las op Hom geneem het.

Hier skreeu die waarheid in Hebreërs 4:15 uit met:
“Want ons het nie ‘n hoëpriester wat nie met ons swakhede medelye kan hê nie, maar een wat in alle opsigte versoek is net soos ons, maar sonder sonde.”

Die hemelvaart beteken dus nie dat Jesus minder betrokke raak by die aarde nie. Dit beteken dat alle mag nou aan Hom behoort. Die hande wat gebreek is aan die kruis, dra nou die septer van ewige heerskappy. Vir die wêreld lyk dit dikwels asof chaos wen. Mense word moeg van geweld, verdeeldheid en donker nuus, waar baie harte die stille pyn dra wat niemand sien nie. Maar bo die geraas van hierdie wêreld staan Christus as Koning.

Soos Matthéüs 28:18 verklaar:
“En Jesus het nader gekom en met hulle gespreek en gesê: Aan My is gegee alle mag in die hemel en op aarde.”

Hierdie waarheid gee rus aan die vermoeide hart. Nie omdat alles maklik word nie, maar omdat niks buite Sy heerskappy val nie. Selfs wanneer gelowiges deur donker valleie loop, beweeg hulle nie sonder dat die oog van die Herder op hulle is nie. Die opgevare Christus is nie afwesig in lyding nie, Hy is teenwoordig daarin.

Dit is juis daarom dat die dissipels met blydskap kon terugkeer nadat hulle Hom sien opvaar het. Menslik gesproke maak dit nie sin nie, want hoe kan mense bly wees wanneer hulle Meester verdwyn voor hul aangesig? Tog het hulle iets verstaan wat baie vandag vergeet: Jesus se fisiese vertrek het plek gemaak vir die uitstorting van die Heilige Gees.

Handelinge 1:8 sê dit so mooi:
“maar julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom, en julle sal my getuies wees in Jerusalem sowel as in die hele Judéa en Samaría en tot aan die uiterste van die aarde.”

God het nie besluit om van ’n afstand af met Sy kinders te werk nie. Hy woon nou binne-in hulle. Die asem van God beweeg in gebroke mense, maak dooie harte lewendig, bring troos waar daar rou is en verwek hoop waar wanhoop probeer wortelskiet.

Die hemelvaart roep die kerk dus nie tot passiwiteit nie, maar tot aanbidding en sending. Jesus het opgevaar, maar Sy liefde stroom nog steeds die wêreld in deur mense wat aan Hom behoort. Wanneer ’n gelowige vergewe waar bitterheid makliker sou wees, wys dit iets van Christus se hart wat sigbaar is in die wêreld. Wanneer iemand brood breek met ’n honger mens, bid vir dié wat niemand onthou nie, en waar waarheid gepraat word in ’n wêreld vol kompromie — dit is hierin wanneer die Koning se teenwoordigheid gesien word.

Matthéüs 28:19 beveel ons:
“Gaan dan heen, maak dissipels van al die nasies, en doop hulle in die Naam van die Vader en die Seun en die Heilige Gees; en leer hulle om alles te onderhou wat Ek julle beveel het.”

Die wêreld soek dikwels ’n god wat indrukwekkend lyk volgens menslike standaarde: magtig, onaantasbaar, glansryk. Maar Jesus openbaar God se heerlikheid anders. Hy heers met deurboorde hande, oorwin deur liefde, Hy roep nie net die sterkes en suksesvolles nader nie, maar nooi vermoeides, tollenaars, gebrokenes en sondaars.

Selfs nou, op hierdie oomblik, draai Sy hart na mense toe.

Daar is dalk iemand wat voel dat hulle te ver afgedwaal het, wat al soveel keer geval het dat hoop begin stil word het. Die hemelvaart verklaar dat die Verlosser wat opgevaar het, steeds red. Sy genade het nie opgedroog nie, en Sy uitnodiging het nie verander nie.

Daarom sê Matthéüs 11:28 vir ons:
“Kom na My toe, almal wat vermoeid en belas is, en Ek sal julle rus gee.”

Die troon van God is vir Sy kinders nie ’n plek van vrees nie, maar van genade. Omdat Christus daar is, word die hemel oopgemaak vir mense wat dit nooit kon verdien nie.

Hebreërs 7:25 sien ons die bemoedigende woorde wat sê:
“Daarom kan Hy ook volkome red dié wat deur Hom tot God gaan, omdat Hy altyd leef om vir hulle in te tree.”

Eendag sal dieselfde Jesus weer kom. Die engele het dit belowe toe die dissipels nog opkyk na die hemel.

Dit sal julle in Handelinge 1:11 sien:
“…Galilése manne, waarom staan julle en kyk na die hemel? Hierdie Jesus wat van julle opgeneem is in die hemel, sal net so kom soos julle Hom na die hemel sien wegvaar het.”

Tot daardie dag leef die kerk tussen belofte en vervulling. Ons kyk nie op na ’n leë hemel nie, maar na ’n troon waar Jesus leef. Ons kyk na die Koning wat opgevaar het, wat steeds mense op Sy hart dra. Hy vergeet nie die stukkende wêreld waarvoor Hy Sy lewe gegee het nie.

Miskien is dit die diepste troos van Hemelvaart: die Een wat nou regeer oor hemel en aarde, is dieselfde Een wat kinders in Sy arms geneem het, wat die voete van dissipels gewas het en wat gebid het:
“Vader, vergeef hulle, want hulle weet nie wat hulle doen nie.”

Die hemel het Hom ontvang, maar Sy liefde vloei steeds oor die aarde soos lewende waters. Hy is verhoog, maar nie ver nie. Hy regeer, maar steeds met genade in Sy oë.

Daarom kan elke hart vandag rus in die wete dat…

Jesus leef.
Jesus regeer.
En Jesus kom weer.

Share the devotional with someone.