Jesus het sy dissipels nie weerloos die wêreld ingestuur nie. Hy het aan hulle gesag gegee oor die mag van die vyand. In Lukas 10:19 sê Hy: “Kyk, Ek gee aan julle die mag om op slange en skerpioene te trap en oor al die mag van die vyand.” Dit is ’n belofte van Jesus se beskerming en gesag. Die bose se mag is werklik, maar dit is nie groter as die gesag wat aan Christus behoort nie. As gelowiges mag ons daarom in Jesus se Naam bid dat elke werk van die vyand gebreek word en dat mense vry kom.

Jesus praat ook in Matteus 16:19 en 18:18 oor bind en ontbind. Hy sê dat wat sy dissipels op aarde bind, in die hemel gebind sal wees, en wat hulle ontbind, in die hemel ontbind sal wees. Dit is nie leë beloftes nie. Jesus gee aan Sy kinders gesag om hier op aarde, in die heerskappy van die hemel op te tree. In Matteus 18 staan hierdie woorde binne Jesus se onderrig oor sonde, aanspreeklikheid en die herstel van verhoudings in die gemeente. Dit wys dat bind en ontbind nie ’n losstaande formule is nie; dit is deel van die verantwoordelikheid wat Jesus aan sy dissipels gegee het om volgens sy wil en Woord op te tree.

Hierdie gesag gee ons moed om die mag van vloeke te weerstaan. ’n Vloek kan ’n uitspraak wees wat iemand se lewe probeer beheer, ’n geestelike binding wat met die okkulte verband hou, of ’n patroon van sonde en seer wat oor geslagte voortduur. Ons hoef nie in vrees daarvoor te leef nie. Ons mag dit voor die Here bring en in Jesus se Naam bid dat alle bose invloed gebreek word. Ons kan verklaar dat ons aan Christus behoort en dat geen vloek groter is as sy verlossing nie.

Die Bybel help ons ook om te verstaan wat die woord “vloek” beteken. Deuteronomium 28 beskryf die seëninge en vloeke wat aan Israel se verbond met God verbonde was. Dit is deel van Israel se geskiedenis en moet binne daardie verbond gelees word. In Galasiërs 3:13–14 wys Paulus hoe dit met Christus se werk verbind: “Christus het ons losgekoop van die vloek van die wet deur vir ons ’n vloek te word.” Deur Jesus se kruisdood en opstanding is daar verlossing en seën vir dié wat in Hom glo. Ons staan dus nie voor God as mense wat self ’n vloek moet oorwin nie. Christus het die weg na vryheid oopgemaak.

Dit beteken nie dat ons nooit swaarkry, konflik of siekte sal beleef nie. Die Bybel belowe nie ’n lewe sonder moeilike tye nie. Dit beteken wel dat swaarkry nie bewys is dat ’n vloek die laaste sê oor jou lewe het nie. Ons identiteit en toekoms word deur Christus bepaal. Wanneer ons met ’n swaar patroon worstel, kan ons bid en die Here vra om die oorsprong daarvan te wys. Soms sal dit nodig wees om berou te hê, vergifnis te vra of iemand anders te vergewe. Soms kan ’n mens ook pastorale ondersteuning of professionele hulp nodig hê. Om hulp te ontvang, weerspreek nie geloof nie; dit kan deel wees van God se sorg.

Ons woorde maak saak wanneer ons bid. Ons kan die Here vra om ’n vloek te breek, afstand te doen van enige verbintenis met die okkulte en ons lewens aan Jesus toe te wy. Ons kan God se seën oor ons gesinne uitspreek en Sy waarheid teen leuens stel. Die krag lê nie in ’n bepaalde klank of herhaling van woorde nie. Dit lê in Jesus, wat die gesag het en sy dissipels roep om in sy Naam op te tree. Gebed is dus nie ’n poging om God te dwing nie; dit is ’n daad van geloof waarin ons ons beroep op Sy gesag en leiding.

Wanneer Jesus die dissipels se gesag bevestig, herinner Hy hulle ook dat hulle vreugde dieper lê as die mag wat hulle oor bose geeste sien. Hulle moet bly wees dat hulle name in die hemel opgeskryf is (Lukas 10:20). Ons gesag kom uit ons verhouding met God; dit is nie iets waarmee ons roem of ander mense beheer nie. Ons bid met vrymoedigheid, maar ook met nederigheid, omdat ons aan Jesus behoort en van Hom afhanklik bly.

Solank ons woorde soos dié van Jesus is en ons dinge binne Sy wil aanspreek, bind en ontbind, kan ons weet dat dit wat ons spreek, gesag sal dra—mits ons glo. Alles in die Woord gaan hand aan hand met mekaar. As ons iets sonder geloof bid of spreek, is ons soos ’n golf van die see wat deur die wind rondgeslinger word. So ’n persoon moet nie verwag om enigiets van die Here te ontvang nie.