Daar is gedeeltes in die Skrif wat vir ons wys hoe groot die implikasie van sonde is. Dan is daar gedeeltes wat vir ons wys hoe groot die hart van God is. Sagaria 3 begin nie by ‘n mens wat na God soek nie, maar by God wat Homself openbaar aan ‘n sondaar wat niks het om aan te bied nie.
In die eerste vers van Sagaria 3 sien die profeet die hoëpriester Josua “voor die Engel van die HERE staan, en die Satan wat aan sy regterhand staan om hom aan te kla.” Dit is ‘n toneel wat alle hoop blyk weg te neem. Josua staan voor die Heilige, terwyl die aanklaer gereed is om alles uit te wys wat teen hom getuig. Die merkwaardige is dat die Skrif nie sê Satan staan daar om te versoek of te mislei nie. Hy staan daar om aan te kla. Dit beteken daar is iets om aan te kla.
Die volgende vers laat geen twyfel daaroor nie. Josua “was bekleed met vuil klere, terwyl hy voor die Engel staan.” Vir ‘n hoëpriester was dit ondenkbaar. Hy moes die volk voor God verteenwoordig en met rein klere voor Hom verskyn. Nou staan hy in klere wat sy onreinheid openbaar. Die teks versag niks nie. God weet presies wie voor Hom staan. Hy sien nie net die klere nie; Hy sien die skuld waarvan die klere getuig.
Ons sou verwag dat die HERE Hom van so ‘n man sou afwend.
Maar dit is nie wat gebeur nie.
Nog voordat Josua iets sê of Satan sy aanklag uitspreek, neem die HERE self die woord. In vers 2 sê Hy: “Mag die HERE jou bestraf, o Satan! Ja, mag die HERE, wat Jerusalem verkies het, jou bestraf! Is hierdie een nie ‘n stuk brandhout wat uit die vuur geruk is nie?”
Die HERE verdedig nie Josua deur sy sonde te ontken nie. Hy herinner Satan ook nie aan Josua se goeie werke nie. Hy wys op iets wat heeltemal buite Josua lê. “Die HERE, wat Jerusalem verkies het…” Die hoop van sy volk het nog nooit in hulleself gelê nie. Dit het nog altyd in God se genadige besluit gelê om hulle sy volk te maak. Daarom noem Hy Josua “‘n stuk brandhout wat uit die vuur geruk is.” ‘n Brandhout red homself nie uit die vuur nie. Iemand anders gryp dit uit. So openbaar God sy hart. Hy sien mense wat hulleself nie kan red nie, en Hy tree self op.
Wanneer vers 4 aanbreek, hoor ons een van die mooiste uitsprake in die Ou Testament. Die HERE sê: “Neem die vuil klere van hom weg.” Daarna verklaar Hy waarom Hy dit beveel: “Kyk, Ek het jou skuld van jou weggeneem en Ek beklee jou met feesklere.”
Dit is opmerklik dat God nie eerste oor die klere praat nie, maar oor die skuld. Die klere kon verander word, maar as die skuld bly, verander niks werklik nie. Daarom sê Hy nie: “Ek het jou klere verander” nie. Hy sê: “Ek het jou skuld van jou weggeneem.” Die nuwe klere is bloot die sigbare getuienis van ‘n groter werklikheid. God doen iets wat geen mens ooit vir homself kan doen nie. Hy neem weg wat tussen Hom en die sondaar staan.
Daarna lees ons in vers 5 hoe Sagaria vra dat ‘n rein tulband ook op Josua se hoof gesit moet word. Niks word halfpad gedoen nie. Die HERE laat nie die hoëpriester gedeeltelik gereinig voor Hom staan nie. Die werk wat Hy begin, voltooi Hy. Josua staan uiteindelik volledig beklee voor die Engel van die HERE. Waar die hoofstuk begin het met vuil klere, staan daar nou ‘n man wat deur God self voorberei is om Hom te dien.
Die HERE spreek Josua daarna ernstig aan. Verse 6 en 7 roep hom op om in sy weë te wandel en sy diens waar te neem. Hierdie woorde volg eers nadat sy skuld weggeneem is. God vra nie gehoorsaamheid sodat Hy genadig kan wees nie. Hy roep die mens tot gehoorsaamheid omdat Hy reeds genadig was. Dit is hoe God nog altyd met sy kinders werk. Sy genade gaan altyd sy opdrag vooraf.
Dan lig die HERE die sluier nog verder. In vers 8 sê Hy: “Kyk, Ek sal my Kneg, die Spruit, laat kom.” Skielik verstaan ons dat Josua se reiniging nie die eindpunt van die gesig is nie. Dit wys vooruit na Iemand anders. Die HERE het lank voor Bethlehem reeds sy Seun in die oog gehad. Alles wat Hy hier doen, wys vorentoe na Christus.
Daarom volg die wonderlike belofte van vers 9: “Ek sal die skuld van dié land op een dag uitdelg.” Die HERE sê nie dat Hy mettertyd die skuld sal verminder of stadig sal wegwerk nie. Hy belowe ‘n dag waarop Hy dit sal uitdelg. Daardie dag het aangebreek toe Christus aan die kruis uitgeroep het: “Dit is volbring.” Die skuld waarvan Josua se vuil klere getuig het, is daar gedra deur die volmaakte Hoëpriester wat nooit self met vuil klere voor sy Vader gestaan het nie, maar gewillig die skuld van ander op Hom geneem het.
Die hoofstuk eindig in vers 10 met ‘n prentjie van vrede: “In dié dag… sal julle mekaar uitnooi onder die wingerdstok en onder die vyeboom.” Dit is die rus wat God gee wanneer skuld nie meer tussen Hom en sy volk staan nie. Hierdie vrede word nie deur mense opgebou nie; dit vloei uit God se verlossingswerk.
Sagaria 3 begin met ‘n sondaar wat niks kan sê nie, en eindig met ‘n God wat alles gesê en alles gedoen het. Hy bestraf die aanklaer. Hy neem die skuld weg. Hy beklee die sondaar. Hy belowe die Spruit. Hy belowe die dag waarop die skuld finaal uitgedelg sal word.
Dit is die hart van God.
Hy het nooit behae daarin gehad om die sondaar weg te stuur nie.
Hy het behae daarin om die skuld weg te neem.
Share the devotional with someone.
