Daar is sekere sinne in die Bybel wat ’n mens nie vinnig moet lees nie. Jy moet daarby stilstaan en stadig in jou hart laat insak.
Een van daardie sinne staan heel aan die begin van die boek Maleági. Dit is nie ’n lang preek of ’n ingewikkelde waarheid nie, net ’n paar eenvoudige woorde. “Ek het julle liefgehad, sê die HERE.”
Dit is God wat daar praat. Nie as ’n ver, koue Regter nie, maar as ’n Vader wie se hart vir Sy kinders is.
Wat ná daardie diep woorde in Maleági 1:2 volg, sny baie diep. Die volk se antwoord was verbasend en skokend: “Waarin het U ons liefgehad?”
Dis ’n vraag wat nie net uit die mond kom nie, maar uit ’n hart wat moeg geword het.
Hierdie mense het baie gesien. Hulle het oorloë gesien, ballingskap beleef, en selfs teruggekom na ’n land wat nie meer soos vroeër was nie. Die tempel was herbou, en selfs die glorie van die ou dae was weg.
Die lewe het hulle stadig leeg getap.
En iewers langs die pad het hulle begin wonder: Gee God nog om?
Miskien verstaan ons dit beter as wat ons wil erken.
Want daar kom ook tye in mense se lewens wanneer ons nie hardop wil erken dat ons twyfel nie… maar diep binne-in ons begin ’n vraag fluister:
Here… sien U my nog?
Soos wanneer jy lank bid en daar kom nie ’n antwoord nie.
Wanneer jy iemand begrawe wat jy nie wou verloor nie.
Wanneer jy wakker lê in die nag met ’n swaar hart.
Dan voel God soms ver.
En tog begin die boek Maleági met God wat sag, maar duidelik sê:
“Ek het julle liefgehad.”
Nie: Ek sal julle dalk liefhê as julle beter doen nie.
Of: Ek sal julle liefhê wanneer julle alles reg gekry het nie.
Maar: Ek het julle liefgehad.
Selfs toe hulle harte koud geword het
… toe hulle geloof begin afkoel het,
of toe hul harte moeg geraak het.
Die volk het nog die regte dinge gedoen. Hulle het offers gebring, die tempel besoek, en selfs die vorm van godsdiens gehad.
Maar iets het verander.
God sê vir hulle in Maleági 1:6:
“’n Seun eer sy vader en ’n kneg sy heer. As Ek dan ’n vader is, waar is my eer? En as Ek ’n heer is, waar is die vrees vir My? sê die HERE van die leërskare.”
Dit is amper soos ’n hartseer vraag.
Soos ’n ouer wat na sy kind kyk en wonder: Wat het tussen ons gebeur?
Die offers wat hulle gebring het, was nie meer die beste nie. Hulle het siek en gebreklike diere gebring. Dinge wat hulle self nie sou wou hê nie.
Dit was asof God net die oorblyfsels gekry het.
Maar die diepste probleem was nie die offers nie.
Dit was die hart.
God sien die klein groepie
En tog, in die donkerte van hierdie boek is daar ’n oomblik wat soos lig deurbreek.
Maleági vertel van mense wat nog die Here gevrees het. Mense wat nog oor Hom gepraat het. Mense wat Hom nog geëer het.
En dan lees ons hierdie kosbare woorde in Maleági 3:16:
“Toe het die wat die HERE vrees, met mekaar gespreek; en die HERE het daarop gelet en dit gehoor. En daar is ’n gedenkboek voor sy aangesig geskrywe vir die wat die HERE vrees en sy Naam eer.”
Wat ’n gedagte.
Die Here let op.
Hy hoor wanneer sy kinders oor Hom praat.
Hy sien wanneer iemand stil en getrou bly.
Hy mis nie die harte wat nog na Hom verlang nie.
Selfs wanneer dit voel asof niemand dit sien nie.
En dan sê God in Maleági 3:17 iets wat sagkens aan ’n mens se hartsnare tokkel:
“En hulle sal vir My ’n eiendom wees… en Ek sal met hulle medelye hê soos ’n man medelye het met sy seun wat hom dien.”
Nie soos ’n koning wat net oordeel nie.
Maar soos ’n pa wat sy kind met sagte oë aankyk.
Vir iemand wat vandag moeg is
Miskien lees iemand vandag hierdie woorde met ’n hart wat al lank die gewig voel van vergeetheid.
Jy bid nog.
Jy glo nog.
Maar party dae voel dit asof jou geloof net op gewoonte loop.
As dit jy is, luister weer na die eerste woorde van Maleági.
“Ek het julle liefgehad, sê die HERE.”
God sê dit nie omdat ons geloof altyd sterk is nie.
Hy sê dit omdat sy liefde nooit verander nie.
Selfs wanneer ons moeg word, twyfel, of nie meer die regte woorde het om te bid nie.
God se hart bly dieselfde.
En dalk is daar iemand wat vandag net weer moet hoor:
God het jou nie vergeet nie.
Hy het jou naam nie uitgewis nie.
Hy kyk nog na jou met die oë van ’n Vader.
En miskien, net miskien — wanneer ’n mens dit weer hoor…
…begin die hart weer sag word.
En sonder dat jy dit beplan het, voel jy hoe iets stil in jou oë begin brand.
Nie omdat jy skuldig voel nie.
Maar omdat jy weer onthou:
God het jou nog altyd liefgehad.
Share the devotional with someone.
