Matteus 21:18–19 sê: “En vroeg in die môre toe Hy na die stad teruggaan, het Hy honger geword. En Hy sien ’n vyeboom langs die pad en gaan daarheen; maar Hy vind niks daaraan nie as net blare, en Hy sê vir hom: Laat daar uit jou in ewigheid geen vrug meer groei nie! En dadelik het die vyeboom verdroog.”
Hierdie gebeurtenis langs die pad buite Jerusalem het deur die eeue baie mense laat wonder. Waarom sou Jesus ’n vyeboom vervloek omdat daar geen vrug aan was nie? Op die oppervlak lyk dit amper hard of selfs onverklaarbaar. Maar wanneer ’n mens dieper na die Bybel kyk, begin hierdie toneel iets aangrypends oor God se hart openbaar.
Die eerste detail wat ons aandag trek, is dat dit vroeg in die môre gebeur. Dwarsdeur die Skrif is die oggend die tyd wanneer mense God soek. Die Psalms praat daarvan om die Here vroeg te soek en Sy stem in die môre te hoor. Maar hier gebeur iets anders: dit is nie mense wat God soek nie, God is die Een wat vroeg op is en soek.
Jesus loop langs die pad en Hy is honger.
Hierdie eenvoudige woorde wys iets baie diep oor God se hart. God is nie ’n veraf God wat net wag dat mense Hom moet vind nie. Hy is ’n soekende God. Van die begin van die Bybel af sien ons dit. Nadat Adam en Eva gesondig het, roep God in die tuin: “Waar is jy?” Daar , in die begin van die Woord kan jy sien hoe God opsoek is na die mens, omdat God verlang na verhouding.
Om terug te keer na die oorspronklike verhaal, kan mens sien; hier langs die pad, sien ons dieselfde hart van God. Jesus sien die vyeboom en Hy stap nader.
Die boom staan langs die pad. Dit beteken baie mense het dit waarskynlik gesien. Dit was nie ’n versteekte boom nie. Dit was sigbaar, opvallend en waarskynlik indrukwekkend. Die blare was volop.
In daardie streek was die vroeë vrugte van ’n vyeboom gewoonlik reeds teenwoordig wanneer die blare verskyn. Wanneer ’n boom vol blare is, skep dit die verwagting dat daar vrug moet wees.
Van ’n afstand af het hierdie boom belofte gemaak.
Dit het gelyk soos ’n boom wat iets kan bied vir iemand wat honger is.
Maar toe Jesus nader kom en tussen die blare kyk, ontdek Hy die waarheid: daar is niks nie.
Net blare.
Hier begin die dieper betekenis van die verhaal oopgaan. Die probleem van die boom was nie dat dit dood was nie; die probleem was dat dit lewendig gelyk het, maar tog leeg was.
Dit is moontlik om baie “blare” in ’n geestelike lewe te hê. ’n Mens kan godsdienstig lyk. Jy kan Bybelverse ken. Jy kan die regte dinge sê. Jy kan selfs baie aktief wees in geestelike dinge, en op ’n afstand kan alles gesond en indrukwekkend lyk.
Maar wanneer Jesus nader kom, soek Hy iets anders.
Hy soek vrug.
Daar is nog ’n merkwaardige detail wat hierdie verhaal nog dieper maak. Die eerste keer wat die Bybel van vyeblare praat, is in Genesis. Nadat Adam en Eva gesondig het, sê die Skrif dat hulle vyeblare aanmekaargewerk het om hulself te bedek.
Die mens se eerste reaksie op sonde was om dit te probeer wegsteek.
Vyeblare het die eerste simbool geword van die mens se poging om sy skuld te bedek — om iets uiterlik te gebruik om ’n innerlike probleem weg te steek.
Maar toe Jesus eeue later by hierdie vyeboom kom, vind Hy weer dieselfde ding: baie blare.
Dit is asof die verhaal ’n diep geestelike waarheid wys. Die mensdom het nog steeds nie verander nie. Daar is steeds baie blare, baie uiterlike dinge, maar dikwels min werklike vrug.
God sien verder as die blare. Hy kyk na die hart.
In Genesis doen God ook iets merkwaardigs nadat Adam en Eva hulself met vyeblare probeer bedek het. Die Bybel sê God maak vir hulle klere van vel. Dit beteken dat ’n dier moes sterf. Dit was die eerste teken dat sonde nie deur menslike pogings bedek kan word nie, maar dat daar ’n offer nodig is.
Dit wys reeds vooruit na Jesus.
Daarom is dit betekenisvol dat hierdie gebeurtenis met die vyeboom plaasvind in die laaste week voor Jesus se kruisiging. Die boom wys wat met ’n lewe gebeur wat net uit uiterlike dinge bestaan.
Maar die kruis wys God se oplossing.
Die mens kan homself nie red met blare nie.
Daarom het Jesus gekom om die ware bedekking vir sonde te bring. Hy sou die vloek dra sodat mense nuwe lewe kan ontvang.
Die verhaal van die vyeboom is dus nie net ’n waarskuwing nie; dit is ook ’n uitnodiging.
God soek nie net blare nie.
Hy soek vrug , ’n hart wat Hom liefhet, ’n lewe wat verander is, en ’n geloof wat werklik leef.
Wanneer Jesus vandag na ons lewens kyk, kyk Hy nie eerste na hoe indrukwekkend alles lyk nie.
Hy kyk vir iets baie eenvoudiger.
Is daar vrug?
En die wonder van die evangelie is dat die Here wat vrug soek, ook die Een is wat ’n lewe kan verander. Selfs ’n hart wat lank net blare gehad het, kan deur Hom nuut gemaak word.
Waar Christus werklik woon, begin vrug uiteindelik groei.
En dit is die vrug wat God se hart bly maak.
Share the devotional with someone.
