In Matteus 8:23–27 lees ons van die gebeurtenis waar Jesus saam met sy dissipels in die skuit klim.
Jesus klim in die skuit, en sy dissipels volg Hom. Geen waarskuwing of verduideliking nie – net gehoorsaamheid. En dan, sonder aankondiging, bars ’n groot storm los. Die soort storm wat selfs ervare vissers paniekerig laat raak. Die golwe slaan oor die skuit, die water klim langs jou uit soos ’n drieverdieping-waterval, die vrees is tasbaar… maar Jesus slaap.
Die moeilikste deel van die verhaal is nie die storm nie, maar die stilte van Jesus midde-in die storm. Vir die dissipels voel sy slaap soos afwesigheid. Hoe kan Hy rus terwyl hulle vergaan?
En tog is sy slaap nie ’n teken van onverskilligheid nie, maar van gesag. Jesus slaap nie omdat Hy die storm onderskat nie, maar omdat Hy dit ken. Hy weet geen golf kan hoër styg as die grense wat God gestel het nie. Die storm is luidrugtig, maar nie in beheer nie.
Toe die dissipels Hom wakker maak, roep hulle:
“Here, red ons! Ons vergaan!”
Dit is ’n gebed vol geloof én vrees. Hulle glo genoeg om na Jesus te roep, maar te min om te vertrou dat sy teenwoordigheid alleen genoeg is. Dis waarom Hy hulle kleingelowiges noem – nie omdat hulle geen geloof gehad het nie, maar omdat hul vrees harder praat as hul vertroue.
Opmerklik is dat Jesus eers hulle harte aanspreek voordat Hy die storm stilmaak. Hy vra:
“Waarom is julle bang?”
Eers daarna spreek Hy die wind en die see aan. Wanneer die storm buite stil word, is daar reeds ’n groter stilte binne besig om vorm aan te neem.
Dan volg die vraag wat alles verander:
“Wat ’n man is dit, dat selfs die wind en die see Hom gehoorsaam?”
Die storm het nie net bedaar nie – dit het Jesus openbaar. Hulle het Hom eers net gevolg as Leermeester, maar nou begin hulle Hom herken as Here oor alles, selfs oor dit wat hulle die meeste vrees.
Ons leer hier dat gehoorsaamheid ons nie van storms spaar nie. Soms is dit juis gehoorsaamheid wat ons in die storm bring. Maar só leer ons dat, al voel dit of Jesus ons nie hoor nie, of Hy iewers lê en slaap, Hy nooit magteloos is nie. Die Een wat rus, is dieselfde Een wat met ’n woord die chaos kan stilmaak.
Die grootste gevaar is nie dat die skuit water inneem nie, maar dat ons begin dink God se stilte beteken God se afwesigheid. Die waarheid is: selfs wanneer Hy slaap, is Hy steeds in die skuit – te midde van my en jou storm.
En dit is genoeg.
Share the devotional with someone.
