Die boek Ester is stil. Ongewoon stil. God se Naam word nie genoem nie. Geen stem uit die hemel breek die spanning nie. Geen wonderwerk word aangekondig nie. En tog, wanneer die laaste hoofstuk verby is, bly net een eerlike gevolgtrekking oor: God was in elke oomblik betrokke.
Nie voor op die verhoog nie.
Maar agter die gordyn.
In keuses, wagtye en skuiwe wat toevallig gelyk het.
Miskien is dit hoekom Ester ons so diep tref: baie van ons leef nie in tye van donderstem-oomblikke nie. Ons leef in stil seisoene – seisoene waar God nie verklaar nie, maar verwag.
Ester begin nie as ’n heldin nie. Sy begin as ’n weesmeisie, grootgemaak deur haar neef Mordegai – sonder status en invloed, en sonder seggenskap oor haar eie toekoms. ’n Joodse meisie in ’n wêreldryk wat haar volk duld, maar nie beskerm nie.
En tog gebeur dit: die koning kies haar. Sy vind guns. Sy ontvang ’n kroon. Nie omdat sy opdringerig was nie, maar omdat God haar, amper ongemerk, opgelig het. Só werk Hy dikwels – sonder geraas, maar nooit sonder bedoeling nie.
Maar guns is nie ’n skild nie, net soos bevordering nie ’n waarborg is nie. Soms plaas God jou hoër, juis omdat die gevaar nader kom.
Toe Haman se plan ontvou en ’n doodsvonnis oor die Jode uitgespreek word, sit Ester in die paleis. Van buite lyk sy veilig, maar van binne is sy vasgevang. Haar posisie beskerm haar nie – dit ontbloot haar. Haar identiteit word ’n risiko.
Dis hier waar Mordegai se woorde die storie oopbreek:
“Want as jy nou werklik swyg, sal daar van ’n ander kant af verligting en redding vir die Jode tot stand kom, maar jy en jou familie sal omkom; en wie weet of jy nie met die oog op ’n tyd soos hierdie tot die koninklike waardigheid geraak het nie?”
Hy twyfel nie aan God se redding nie.
Hy twyfel net oor Ester se gehoorsaamheid.
God se plan hang nie van een mens af nie, maar een mens se gehoorsaamheid bepaal of sy deel gaan wees van wat God doen, en of sy net ’n toeskouer gaan bly.
Dis ’n waarheid wat diep sny.
God is soewerein, maar Hy dwing nie deelname af nie.
Hy red, met of sonder ons.
Ester staan voor ’n keuse wat geloof altyd vereis: stilte of waarheid, veiligheid of getrouheid, om te oorleef of om gehoorsaam te wees.
Haar antwoord is nie dramaties nie, maar kaal:
“As ek omkom, dan kom ek om.”
Dis nie wanhoop nie, dis oorgawe.
Dis die oomblik waar ’n mens ophou probeer beheer en begin vertrou.
Nie omdat die uitkoms versekerd is nie, maar omdat God dit is.
God antwoord nie met vuur of engele nie – net met ’n oop deur. Ester gaan in. Die koning strek sy goue septer uit. ’n Enkele beweging en die wêreld skuif.
So werk God dikwels: Hy verander geskiedenis met besluite wat mense maak wanneer niemand kyk nie.
Wat volg, is nie haastigheid nie, maar wysheid. Ester jaag nie. Sy openbaar nie alles nie. Sy wag. Sy nooi. Sy gee God ruimte om te beweeg. Geduld word haar krag, terwyl die drade in die agtergrond begin intrek: ’n slapelose nag, ’n boek wat oopgemaak word, ’n man se trots wat hom blind maak. Alles lyk toevallig – tot dit skielik nie meer is nie.
God is nie net die God van dramatiese ingrypings nie. Ook is Hy die God van wagtye, van stil nagte, van ’n proses wat eers later sin maak.
Wanneer die omkering uiteindelik kom, is dit volledig. Die galg wat vir Mordegai bedoel was, word Haman se einde. Die dag van rou word ’n dag van fees. Dis meer as geregtigheid – dis herstel. God haal nie net Sy kinders uit gevaar uit nie; Hy verander die betekenis van wat bedoel was om hulle te vernietig.
En Ester? Sy eis niks. Sy verwag nie eer nie. Inteendeel, vra sy lewe vir haar volk. Dis die merk van iemand wat God se hartklop begin voel het – want God red nie om Sy mag te bewys nie, Hy doen dit omdat Hy liefhet.
Nou skuif die verhaal ongemaklik nader, want miskien voel jy klein, onsigbaar, en vasgevang in ’n posisie wat jy nie gekies het nie. Miskien is God stil in jou wêreld. Geen duidelike teken of maklike antwoord nie.
Maar Ester sê dit sonder woorde: God se stilte is nie Sy afwesigheid nie, en wag ook nie verwerping nie.
Die vraag is nie of God sal werk nie.
Die vraag is waar jy gaan staan wanneer Hy dit doen.
Jou posisie, hoe toevallig dit ook al voel, mag juis die plek wees waar gehoorsaamheid gevra word. Nie eendag nie. Nou.
Jy hoef nie die uitkoms te ken nie.
Jy hoef net te besluit wie jy gaan wees wanneer gehoorsaamheid iets kos.
Wie weet of jy nie juis vir ’n tyd soos hierdie hier is nie?
God sal red.
Die enigste vraag wat oorbly, is:
sal jy stilbly – of sal jy opstaan?”
Share the devotional with someone.
