Sagaria 7:5 “As julle, nou sewentig jaar lank, in die vyfde en in die sewende maand gevas en getreur het, het julle toe werklik ter wille van My gevas?”

Daar is iets ontstellend eerlik in hierdie vraag van die Here. Dit sny sag, maar diep. Nie met veroordeling nie, maar met waarheid. Die soort waarheid wat jou laat stil raak.

Die volk kom met ’n opregte vraag: Moet hulle aanhou vas soos in die verlede? Dit klink godsdienstig. Dit klink reg. Maar God antwoord nie eers direk op hulle vraag nie. Hy gaan dieper. Hy kyk nie na hulle praktyke of hulle harte nie.

“Was dit werklik vir My…?”

Dis asof die Here sê: Kom ons praat eers oor hoekom julle doen wat julle doen.

En skielik besef ’n mens, dit is moontlik om al die regte dinge te doen, maar om die verkeerde fokus te hê. Om te bid, maar eintlik net jouself te soek. Om te vas, maar sonder dat jou hart sag word. Om kerk toe te gaan, maar nie werklik naby aan God te leef nie.

God verwerp nie dissipline of toewyding nie, ook nie vas of gebed nie, maar Hy soek iets dieper as dit. Hy soek ’n hart wat Hom ken, ’n hart wat Sy hart weerspieël.

Daarom herinner Hy hulle in Sagaría 7:9-10 aan wat Hy nog altyd gesê het:

“…Spreek ‘n eerlike vonnis uit en bewys liefde en barmhartigheid die een aan die ander. En moet nie die weduwee en die wees, die vreemdeling en die arme verdruk nie en kwaad in julle hart teenoor mekaar bedink nie.”

Dis amper asof God sê: As jy My wil eer, kyk hoe jy mense behandel.

Ware geestelikheid wys nie net in jou verhouding met God nie, maar in jou houding teenoor ander.

Dis maklik om godsdienstig te wees in isolasie. Dis maklik om heilig te lyk wanneer dit net tussen jou en God is, maar die toets van ’n sagte hart wys in die alledaagse:

hoe jy praat met iemand wat jou irriteer

hoe jy reageer op iemand wat jou seergemaak het

hoe jy kyk na mense wat niks vir jou kan teruggee nie

God se hart klop sterk vir die weerloses. Vir dié wat maklik misgekyk word. Vir dié wat nie ’n stem het nie.

En Hy sê: Dit is waar Ek raakgesien wil word deur jou.

Nie net in jou gebede nie.

Nie net in jou liedere nie.

Maar in jou liefde.

Hierdie gedeelte wys vir ons iets besonders: God stel nie belang in ’n geloof wat net uiterlik mooi lyk nie. Hy soek nie mense wat net die regte vorms volg nie. Hy soek mense wat Sy karakter dra.

En tog, let op hoe Hy dit doen.

Hy kom nie met harde beskuldigings nie. Hy vra net ‘n dood eenvoudige vraag.

“Was dit werklik vir My…?”

Want God dwing nie verandering af nie. Hy nooi jou om eerlik te kyk.

Dis ’n uitnodiging tot selfondersoek, nie ’n veroordeling nie.

Miskien is dit ’n vraag wat vandag weer sag in jou hart weerklink:

Waarom doen ek wat ek doen?

Is my gebede net woorde, of ’n ontmoeting met Hom?

Is my goeie dade net pligte, of ’n refleksie van Sy liefde?

Is my geloof iets wat ek doen, of iemand wat ek ken?

Want op die ou einde gaan dit nie oor hoe baie jy doen nie. Dit gaan oor hoe naby jy aan Hom leef.

God se hart is nie koud of veeleisend nie. Dit is vol genade. Maar dit is ook waar. Hy sien verby die oppervlakkige. Hy kyk na die diepste plekke in jou.

En wat Hy daar soek, is nie perfeksie nie, maar egtheid.

’n Hart wat sê:

“Here, ek wil U ken.

Nie net oor U praat nie, maar soos U leef.”

Wanneer dit gebeur, verander alles.

Dan word jou geloof nie meer ’n lys van dinge wat jy moet doen nie, maar ’n lewe wat oorvloei.

Dan word liefde nie meer iets wat jy probeer nie, maar iets wat uit jou groei.

Dan begin mense iets van God sien. Nie net in jou woorde nie, maar in jou wese.

En dalk is dit die uitnodiging van Sagaria 7

Nie om meer te doen nie.

Maar om dieper te leef.

Nie om beter te lyk nie.

Maar om meer soos Hy te word.

Want aan die einde van die dag vra God nie:

“Hoe godsdienstig was jy?” nie.

Hy vra sag:

“Het jou hart Myne geword?”

Share the devotional with someone.