Daar is oomblikke in ’n mens se lewe waar bevryding nie klink soos ’n loflied nie, maar soos water wat voor jou oopbreek. Oomblikke waar God nie eers verduidelik of vertroos nie, maar bloot ruimte maak — en jou nooi om te loop.
Die Israeliete het nie by die Rooi See aangekom as geloofsreuse nie. Hulle het asemloos, gebroke, met sand in hul monde en vrees in hul bene daar aangekom. Agter hulle was Egipte — nie net as ’n plek nie, maar as ’n geheue. Voor hulle was water: diep, onpeilbaar en sonder beloftes. Bo hulle was stilte.
Ons romantiseer hierdie verhaal maklik. Ons praat oor die wonderwerk, die mure van water en die mag van God. Ons vergeet die oomblik net vóór dit alles — daardie heilige oomblik van paniek; die oomblik waar niemand sing nie, waar niemand bid met mooi woorde nie, waar geloof nie dapper lyk nie, maar desperaat.
Dit is dáár waar God werk.
Die Rooi See was nie die Israeliete se vyand nie; Egipte was. Die ironie van die saak is dat God Egipte eers ná die tyd verwyder het. Hy het eers die pad oopgemaak. Soms doen God dit nog steeds. Hy los die bedreiging agter jou en plaas ’n vraag voor jou: Sal jy My vertrou met jou volgende tree, al verstaan jy nie die hele pad nie?
Ons wil dikwels hê God moet die see stilmaak, maar Hy kies om dit oop te maak — want ’n stil see vra nie geloof nie, maar ’n oop see vra beweging.
Daar is iets ontstellend eerlik in die feit dat die Israeliete deur die see moes loop. God het hulle nie gedra of ’n brug gebou nie. Hulle voete moes die klam grond voel en hul ore die gedruis van die water hoor. Elke tree was ’n keuse om nie om te draai nie.
Dit is dalk die diepste geestelike waarheid van hierdie verhaal: Bevryding gebeur nie wanneer God iets doen nie, maar wanneer ons loop in wat Hy reeds gedoen het.
Baie van ons leef vandag nog op die oewer. Ons het Egipte agter ons gelos in naam, maar nie in hart nie. Ons staan en kyk na die oop pad, terwyl die ou kettings steeds fluister:
Jy gaan verdrink.
Jy is nie sterk genoeg nie.
Jy moet terugdraai.
God se wonderwerk was nie net die oop see nie. Dit was die feit dat Hy die volk lank genoeg in Egipte laat ly het sodat omdraai nie meer ’n opsie was nie. Soms is pyn nie straf nie, maar voorbereiding. Soms laat God jou so moeg word vir slawerny dat jy uiteindelik bereid is om deur iets onbekends te stap.
Die see was nie gemaklik of veilig in menslike terme nie, maar gehoorsaamheid aan God. Die water het nie op hulle ingeval nie — nie omdat hulle sterk was nie, maar omdat God getrou is.
Daar is ’n geheim hier wat ons selde raaksien: God het nie net vir Israel ’n pad gemaak nie; Hy het ook vir Egipte ’n pad oopgemaak. Dieselfde opening wat redding gebring het vir die een, het oordeel vir die ander gebring, want wat jy agtervolg, bepaal hoe jy deur die see gaan.
Die Israeliete het agter God se stem aan geloop, terwyl Egipte agter hul eie beheer aangeloop het.
Ons vergeet soms dat geloof nie net gaan oor wat jy glo nie, maar waarom jy beweeg. Jy kan deur dieselfde waters gaan as iemand anders en tog ’n totaal ander uitkoms hê. God is nie net geïnteresseerd in jou rigting nie, maar in jou hart.
Pastoraal gesproke kan ’n mens sê dat daar mense is wat deur hul eie Rooi See stap — mense wat voel dat hulle lewe oopgeskeur is tussen wat was en wat nog nie is nie; mense wat bang is dat hulle geloof gaan breek onder die gewig van onsekerheid.
As dit jy is, hoor vandag God se hart: God het nie die see oopgemaak om jou halfpad te los of die nagwind te laat waai sodat jy kan twyfel nie. Hy het ook nie die water teruggehou om te kyk of jy sterk genoeg is nie. Die pad deur die see is nie ’n toets van jou geloof nie; dit is ’n bewys van Sy trouheid.
Miskien is dit die deel wat ons nog nooit regtig gehoor het nie: die grootste wonderwerk was nie dat Israel deur die see gekom het nie. Dit was dat hulle aan die ander kant moes leer leef sonder Egipte in hul harte, want bevryding gebeur in oomblikke, maar genesing gebeur oor ’n tydperk.
Die Rooi See was net die begin. Die ware reis was die woestyn — die plek waar God stadig, sagkens en getrou die slawementaliteit uit Sy volk sou haal. Dit is daar waar hulle geleer het dat brood uit die hemel kom, water uit ’n rots, en leiding uit ’n wolk, in plaas van die alledaagse waaraan hulle gewoond was.
Dit alles het begin met ’n enkele tree tussen twee mure van water.
Vandag vra God dalk nie vir jou om harder te glo nie. Hy vra dalk net vir jou om te loop — om jou voet te sit waar Sy belofte reeds lê. Die see sal weer toemaak, dit doen altyd. Maar dit sal toemaak agter jou, nie voor jou nie.
Loop.
Share the devotional with someone.
