Daniël 6 begin nie by die leeus nie, maar by Daniël se lewe voor God. Hy het uitgemunt onder die ministers en landvoogde, omdat “‘n voortreflike gees in hom was.” Daarom wou koning Daríus hom oor die hele koninkryk aanstel, wat jalousie wek. Die ander regeerders het ‘n aanklag teen hom gesoek, maar die Skrif sê hulle kon “geen enkele grond vir ’n aanklag of verkeerde handeling vind nie, omdat hy getrou was en geen nalatigheid of verkeerde handeling by hom te vinde was nie.”
Hulle vind dus nie ’n fout in Daniël se werk nie; hulle probeer sy aanbidding teen hom gebruik. “Ons sal teen hierdie Daniël geen enkele grond vir ’n aanklag vind nie, tensy ons dit teen hom vind in sy godsdiens.” Dit sê iets oor die openlikheid van Daniël se lewe. Sy geloof was nie ’n klein, afgesonderde deel van sy bestaan wat niemand kon raaksien nie. Dit het sy diens aan die koning, sy betroubaarheid en sy daaglikse gewoontes gevorm.
Die plan is slinks. Die ministers oorreed Daríus om ’n verbod uit te voer: vir dertig dae mag niemand ’n versoek aan enige god of mens rig behalwe aan die koning nie. Die straf is die leeukuil. Die wet van die Meders en Perse kan nie herroep word nie. Die koning, wat die verbod onderteken het, ontdek later dat hy self nie eers sy eie woord kan terugneem nie. Hy het groot gesag, maar beperk Hy kan ’n wet beteken, maar nie die gevolge daarvan keer nie.
Daniël se reaksie is merkwaardig. “En net toe Daniël verneem dat die bevelskrif geskrywe was, het hy in sy huis gegaan.” Hy roep nie ’n vergadering bymekaar om die mense wat hom aankla in die openbaar te verneder nie. Hy gaan na sy bo-kamer, met die vensters wat oop is in die rigting van Jerusalem. Hy val drie maal per dag op sy knieë, bid en spreek lofprysinge uit voor sy God, “net soos hy tevore gedoen het.”
Die bevel verander nie Daniël se gebedslewe nie, want die koning se handtekening kan nie bepaal wie sy God is nie. Hy bid nie bloot omdat hy bang is vir die kuil nie. Hy bid soos hy tevore gedoen het. Hy dank God, selfs op die dag waarop dankbaarheid hom duur kan kos. Hy bid, soos vers 12 sê, “voor sy God om genade smeek.” Daniël staan dus nie voor God as ’n man wat op sy eie onskuld steun nie. Hy is getrou in sy diens aan die koning, maar voor God is hy ’n bidder wat genade nodig het.
Die oop vensters na Jerusalem dra ook die gewig van die ballingskap. Daniël is ver van die land van belofte, ver van die tempel wat verwoes is, in die hoofstad van ’n vreemde ryk. Tog rig hy hom in gebed na die plek waar God sy Naam laat woon het. Hy leef onder ’n aardse koning, maar sy hoop rus op die God wat konings aanstel en afstel.
Die beskuldigers vind hom presies waar hulle verwag het: “terwyl hy bid en voor sy God om genade smeek.” Hulle bring die saak na Daríus. Eers probeer die koning Daniël red. Hy werk daaraan tot sonsondergang, maar die onveranderlike wet wat hy self bekragtig het, bind hom. Uiteindelik gee hy bevel dat Daniël in die leeukuil gegooi word. Tog sê Daríus vir hom: “Mag jou God wat jy gedurigdeur vereer, jou verlos!”
Dit is nie ’n geloofsbelydenis nie; dit is die hoopvolle woord van ’n magtelose koning. Daríus het Daniël se volgehoue diens raakgesien. Hy self kan nie vir Daniël verlos nie, maar hy weet dat Daniël ’n God dien wat moontlik kan. Daarna word ’n klip op die opening van die kuil gelê en met die koning se ring en dié van sy maghebbers verseël, “sodat niks anders met Daniël sou gebeur nie.” Menslik gesproke is die saak afgehandel. Die opening is gesluit. Die koning se seël bevestig dit.
Maar die koning vind daardie nag geen rus nie. Hy vas en sy slaap het van hom weg gevlug. Vroeg toe dit lig word, gaan hy haastig na die kuil. Sy stem is droewig toe hy geroep het: “Daniël, kneg van die lewende God, was jou God wat jy gedurigdeur vereer, in staat om jou van die leeus te verlos?”
Daniël antwoord uit die kuil: “My God het sy engel gestuur en die bek van die leeus toegesluit, sodat hulle my geen leed aangedoen het nie.” Die koning se vraag gaan oor God se vermoë; Daniël se antwoord gaan oor God se daad. Die leeus was werklik leeus. Die gevaar was nie oordrewe nie, want later oorweldig hulle die beskuldigers nog voordat hulle die bodem van die kuil bereik. Daniël is nie gespaar omdat daar geen gevaar was nie. God het Homself in die gevaar getoon.
Daniël voeg by: “omdat ek voor Hom onskuldig bevind is en ek ook teen u, o koning, geen onreg gedoen het nie.” Hy het nie teen Daríus saamgesweer of sy pos misbruik nie. Sy gebed was nie burgerlike opstand nie. Hy kon die koning dien met ’n skoon gewete, maar sonder om op te hou om die Here te diebn. Waar ’n menslike bevel bots met die aanbidding wat aan God alleen behoort, bly die dienaar van God aan God gebonde.
Toe Daniël uit die kuil opgetrek is, word daar geen letsel aan hom gevind nie, “omdat hy op sy God vertrou het.” Die teks maak nie van Daniël se vertroue ’n metode waarmee hy uit elke kuil kan kom nie. Dit vestig ons oë op die God in wie hy vertrou het: die God wat teenwoordig is wanneer ’n aardse koning se mag ophou; die God wat hoor wanneer sy dienaar om genade smeek; die God wat sy engel stuur en die bekke van leeus te sluit.
Daríus se laaste woord oor hierdie God reik verder as Daniël se persoonlike verlossing: “Hy is die lewende God en Hy bestaan in ewigheid en sy koninkryk is een wat nie vernietig kan word nie en sy heerskappy duur tot die einde toe.” Die kuil was verseël, maar God se heerskappy was nie ingeperk nie. Die koning se wet was onherroeplik, maar God se koninkryk staan bo elke troon en elke seël.
Share the devotional with someone.
